به علم مطالعه رشد انسان از زمان بسته شدن سلول نطفه تا هنگام مرگ گفته می شود.
تاکید اساسی در این حوزه بر تغییرات مشترک در شکل ظاهری، رفتار، علایق و اهداف هر مرحله از رشد و همچنین زمان بروز این تغییرات، عوامل موثر بر آنها و همگانی یا فردی بودن آنها است.
تغییرات رشدی، معمولا بصورت منظم و پایدار و نه تصادفی و موقتی و پیش رونده و نه بازگشتی صورت می گیرد.
برخی فلاسفه و دانشمندان در گذشته دیدگاه افراطی به تاثیر طبیعت و برخی دیگر به تاثیر تربیت در رشد داشته اند.
موجودی منفعل و متاثر از عوامل محیطی و نضج گرایان، انسان را مقهور عوامل طبیعی و سرشتی می دانند.
شناخت گرایان، انسان را موجودی فعال می دانند که ممدام درگیر جمع آوری، اندوختن و تعبیر و تفسیر اطلاعاتی است که از درون یا بیرون دریافت می کند..